Ankara kampüs, laboratuvar. Florasan ve lehima ortalığa yayılmıştı; Deadline yalnız lab.
Ben İpek (24), karşımda Levent (25). Fırsat netti çünkü camlı lab.
laboratuvar bizi sıkıştırıyordu — bu sıkışıklık işin tadını bozmadı, keskinleştirdi.
Levent’ye bir baktım. Kapıya bir baktık. Sonra karar kendiliğinden geldi.
Levent ile aramızda haftalardır biriken bakış laboratuvarde taştı. Bahaneler inceydi; niyet kalındı.
Öpüşme Ankara kampüs’nin o köşesinde uzadı — dil, diş, nefes. Florasan ve lehima öpücüğün arasına karıştı.
Eller belde buluştu. İpek olarak bedenimin yalan söylemediğini hissettim; Levent de aynı netlikteydi.
“Masaya oturt,” dedim Levent’ye. Sesim laboratuvarnin duvarlarında boğuk dağıldı. Cevabı hareket oldu.
Kilidi bir kez daha yokladım. Camlı lab — bu yüzden tempo baştan kontrollüydü.
Levent yalamaya laboratuvarnin sessizliğinde başladı. Tempo arttı, bacağım titredi. Camlı lab yüzünden inlemeyi yuttum.
Levent laboratuvarde folyo çıkardı, yırttı, taktı. Konuşmadık; kayganlık yetti. İpek başını salladı.
Ayakta laboratuvarde. Levent duvara yasladı. Soğuk yüzey, sıcak içerisi. Florasan ve lehima unutuldu.
“Proje sonra.” Bu kez daha net. Florasan ve lehima bir an geri geldi, sonra yine şapırtı ve nefes. İpek ile Levent kilitlendi.
Camlı lab aklımızdayken bile bırakmadık. Risk, Ankara kampüs’nin o anındaki en keskin baharatıydı.
Son sert hareketler laboratuvarde. Sessizlik. Ter. Levent alnını İpek’ye yasladı.
Ertesi hafta İpek yine laboratuvardeydi. Levent ile hâlâ sürüyor — sessiz, düzenli. Açık fermuar ve excel her seferinde Ankara kampüs aklıma düşüyor.
Florasan ve lehima hâlâ İpek’nin tişörtünde gibi. Levent’yi görünce laboratuvar yeniden kasılıyor.
Bir ayrıntı daha: laboratuvarde florasan ve lehima ile karışan o küçük ses — İpek onu unutmuyor. Levent ise kapıdan çıkarken Ankara kampüs’ye normal bir yüzle karıştı. İçeride kalan şey normal değildi.
İpek sonradan şunu fark etti: laboratuvarnin kokusu Levent’nin tenine sinmişti. Duş bile Ankara kampüs sabahında tamamen silmedi.