Adım Sinan, 34. Kaş’de yaşıyorum; dışarıdan bakınca sıradan bir düzenim var.
Ortak tatil yalnız. Feride o gece 36 yaşındaydı. Nemli havlu hâlâ Kaş gecesine yapışık duruyor burnumda.
Kısıt şuydu: açık pencere. Bu yüzden tatil evi içinde temkinli ama aç hareket ettik.
Sinan olarak anlatıyorum — süs yok, Feride ile olanı olduğu gibi.
Feride ile aramızda haftalardır biriken bakış tatil evide taştı. Bahaneler inceydi; niyet kalındı.
Öpüşme Kaş’nin o köşesinde uzadı — dil, diş, nefes. Nemli havlu öpücüğün arasına karıştı.
Eller belde buluştu. Sinan olarak bedenimin yalan söylemediğini hissettim; Feride de aynı netlikteydi.
“Yaklaş,” dedim Feride’ye. Sesim tatil evinin duvarlarında boğuk dağıldı. Cevabı hareket oldu.
Kilidi bir kez daha yokladım. Açık pencere — bu yüzden tempo baştan kontrollüydü.
Giysiler tatil evide yarım. Feride’nin memelerini avuçladım; o kemerimi çözdü. “yalayayım.”
Sinan girdi. Feride bir saniye aldı. Sonra “bu gece uzun.” Tempo tatil evinin sertliğine çıktı; nemli havlu unutuldu.
“Bu gece uzun.” Bu kez daha net. Nemli havlu bir an geri geldi, sonra yine şapırtı ve nefes. Sinan ile Feride kilitlendi.
Açık pencere aklımızdayken bile bırakmadık. Risk, Kaş’nin o anındaki en keskin baharatıydı.
Hızlı daireler ve derin vuruş. Sinan boşaldı. Feride birkaç kez daha vurdu, sonra o da geldi. Kaş hâlâ dışarıdaydı.
Sinan artık Feride ile görüşmüyor. Ama iki fincan iskele ve nemli havlu birleşince tatil evi geri geliyor.
Geriye bakınca Sinan net görüyor: açık pencere olmasa bu kadar keskin olmayacaktı. Feride pişmanlık rolü oynamadı.
Bir ayrıntı daha: tatil evide nemli havlu ile karışan o küçük ses — Sinan onu unutmuyor. Feride ise kapıdan çıkarken Kaş’ye normal bir yüzle karıştı. İçeride kalan şey normal değildi.
Sinan sonradan şunu fark etti: tatil evinin kokusu Feride’nin tenine sinmişti. Duş bile Kaş sabahında tamamen silmedi.