Ben Damla, 32. Bu geceyi kadın ağzıyla anlatıyorum; Koray (34) ile öğlen evi’de kaldık.
Öğlen komşu. Panjur aralığı sıcak. Ve şu gerçek: eş 13:40.
Gaziantep dışarıda kaldı. İçeride Damla ile Koray vardı, başka kimse yoktu.
Bedenim benden önce evet demişti. Ben de Koray’ye doğru adım attım.
Koray ile aramızda haftalardır biriken bakış öğlen evide taştı. Bahaneler inceydi; niyet kalındı.
Öpüşme Gaziantep’nin o köşesinde uzadı — dil, diş, nefes. Panjur aralığı sıcak öpücüğün arasına karıştı.
Eller belde buluştu. Damla olarak bedenimin yalan söylemediğini hissettim; Koray de aynı netlikteydi.
“Hızlı ol,” dedim Koray’ye. Sesim öğlen evinin duvarlarında boğuk dağıldı. Cevabı hareket oldu.
Kilidi bir kez daha yokladım. Eş 13:40 — bu yüzden tempo baştan kontrollüydü.
Giysiler öğlen evide yarım kaldı. Koray ağzını göğsüme yapıştırdı, el aşağı indi. “amımı sik.”
Kapıya bir şey sürtündü. Koray eliyle ağzımı kapadı. Geçti. “Devam,” dedim öğlen evinin ortasında.
Damla, Koray’nin üstüne çıktı. Kalçalar öğlen evide tempoyu buldu. “Daha… evet.” Ses gömüldü çünkü eş 13:40.
“Kondomu tak.” Bu kez daha net. Panjur aralığı sıcak bir an geri geldi, sonra yine şapırtı ve nefes. Damla ile Koray kilitlendi.
Eş 13:40 aklımızdayken bile bırakmadık. Risk, Gaziantep’nin o anındaki en keskin baharatıydı.
Hızlı daireler ve derin vuruş. Damla boşaldı. Koray birkaç kez daha vurdu, sonra o da geldi. Gaziantep hâlâ dışarıdaydı.
Ertesi hafta Damla yine öğlen evideydi. Koray ile hâlâ sürüyor — sessiz, düzenli. Düzgün etek zil öncesi her seferinde Gaziantep aklıma düşüyor.
Geriye bakınca Damla net görüyor: eş 13:40 olmasa bu kadar keskin olmayacaktı. Koray pişmanlık rolü oynamadı.
Bir ayrıntı daha: öğlen evide panjur aralığı sıcak ile karışan o küçük ses — Damla onu unutmuyor. Koray ise kapıdan çıkarken Gaziantep’ye normal bir yüzle karıştı. İçeride kalan şey normal değildi.
Damla sonradan şunu fark etti: öğlen evinin kokusu Koray’nin tenine sinmişti. Duş bile Gaziantep sabahında tamamen silmedi.