Trabzon, yurt banyosu. Köpük ve fayans ortalığa yayılmıştı; Gece boş banyo.
Ben Umut (23), karşımda Esin (23). Fırsat netti çünkü paylaşımlı banyo kilit.
yurt banyosu bizi sıkıştırıyordu — bu sıkışıklık işin tadını bozmadı, keskinleştirdi.
Esin’ye bir baktım. Kapıya bir baktık. Sonra karar kendiliğinden geldi.
Esin ile aramızda haftalardır biriken bakış yurt banyosude taştı. Bahaneler inceydi; niyet kalındı.
Öpüşme Trabzon’nin o köşesinde uzadı — dil, diş, nefes. Köpük ve fayans öpücüğün arasına karıştı.
Eller belde buluştu. Umut olarak bedenimin yalan söylemediğini hissettim; Esin de aynı netlikteydi.
“Duvara yaslan,” dedim Esin’ye. Sesim yurt banyosunin duvarlarında boğuk dağıldı. Cevabı hareket oldu.
Kilidi bir kez daha yokladım. Paylaşımlı banyo kilit — bu yüzden tempo baştan kontrollüydü.
Giysiler yurt banyosude yarım. Esin’nin memelerini avuçladım; o kemerimi çözdü. “içeri al.”
yurt banyosu dışından ayak sesi geldi. Umut ile Esin donduk. Geçince Esin kısık güldü; kalp Trabzon temposundaydı.
Umut girdi. Esin bir saniye aldı. Sonra “sesini tut.” Tempo yurt banyosunin sertliğine çıktı; köpük ve fayans unutuldu.
“Sesini tut.” Bu kez daha net. Köpük ve fayans bir an geri geldi, sonra yine şapırtı ve nefes. Umut ile Esin kilitlendi.
Paylaşımlı banyo kilit aklımızdayken bile bırakmadık. Risk, Trabzon’nin o anındaki en keskin baharatıydı.
Hızlı daireler ve derin vuruş. Umut boşaldı. Esin birkaç kez daha vurdu, sonra o da geldi. Trabzon hâlâ dışarıdaydı.
Boşalmanın ardından Umut için sadece akan su altında nefes kaldı. Esin konuşmadı. Trabzon hikâyesi burada kesiliyor.
Geriye bakınca Umut net görüyor: paylaşımlı banyo kilit olmasa bu kadar keskin olmayacaktı. Esin pişmanlık rolü oynamadı.
Bir ayrıntı daha: yurt banyosude köpük ve fayans ile karışan o küçük ses — Umut onu unutmuyor. Esin ise kapıdan çıkarken Trabzon’ye normal bir yüzle karıştı. İçeride kalan şey normal değildi.
Umut sonradan şunu fark etti: yurt banyosunin kokusu Esin’nin tenine sinmişti. Duş bile Trabzon sabahında tamamen silmedi.