Alp’nin eli kütüphane üst kat’de işe koyulmuştu bile; Beril daha cümle kurmuyordu.
Kilit sesi, sonra eski kâğıt tozu. İstanbul saati unutuldu. Ortada fısıltı kuralı vardı.
Ben Beril, 21. Alp 22. Raf arkası.
Sahnenin ortasından başlıyorum çünkü giriş konuşması kütüphane üst katde fazla uzun sürdü.
Alp ile aramızda haftalardır biriken bakış kütüphane üst katde taştı. Bahaneler inceydi; niyet kalındı.
Öpüşme İstanbul’nin o köşesinde uzadı — dil, diş, nefes. Eski kâğıt tozu öpücüğün arasına karıştı.
Eller belde buluştu. Beril olarak bedenimin yalan söylemediğini hissettim; Alp de aynı netlikteydi.
“Parmakla devam,” dedim Alp’ye. Sesim kütüphane üst katnin duvarlarında boğuk dağıldı. Cevabı hareket oldu.
Kilidi bir kez daha yokladım. Fısıltı kuralı — bu yüzden tempo baştan kontrollüydü.
Alp yalamaya kütüphane üst katnin sessizliğinde başladı. Tempo arttı, bacağım titredi. Fısıltı kuralı yüzünden inlemeyi yuttum.
Alp kütüphane üst katde folyo çıkardı, yırttı, taktı. Konuşmadık; kayganlık yetti. Beril başını salladı.
kütüphane üst kat dışından ayak sesi geldi. Beril ile Alp donduk. Geçince Alp kısık güldü; kalp İstanbul temposundaydı.
Arkadan, kütüphane üst kat kenarında. Alp belini tuttu. “sessiz sik.” İstanbul dışarıda kaldı.
Alp temposunu kütüphane üst katde değiştirdi — yavaştan serte. Beril bacağını beline doladı; derinlik arttı.
“Sessiz sik.” Bu kez daha net. Eski kâğıt tozu bir an geri geldi, sonra yine şapırtı ve nefes. Beril ile Alp kilitlendi.
Fısıltı kuralı aklımızdayken bile bırakmadık. Risk, İstanbul’nin o anındaki en keskin baharatıydı.
Son sert hareketler kütüphane üst katde. Sessizlik. Ter. Alp alnını Beril’ye yasladı.
Boşalmanın ardından Beril için sadece kitap sırtına ter kaldı. Alp konuşmadı. İstanbul hikâyesi burada kesiliyor.
Eski kâğıt tozu hâlâ Beril’nin tişörtünde gibi. Alp’yi görünce kütüphane üst kat yeniden kasılıyor.
Bir ayrıntı daha: kütüphane üst katde eski kâğıt tozu ile karışan o küçük ses — Beril onu unutmuyor. Alp ise kapıdan çıkarken İstanbul’ye normal bir yüzle karıştı. İçeride kalan şey normal değildi.
Beril sonradan şunu fark etti: kütüphane üst katnin kokusu Alp’nin tenine sinmişti. Duş bile İstanbul sabahında tamamen silmedi.
